Boswachter van de stilte

8 juli 2014 - 08:51

Mensen vragen regelmatig aan mij waarom ik boswachter ben geworden. Het is immers zo'n bijzonder beroep en hoe kom je daar nou bij? Al voegen ze er voor ik antwoord heb gegeven vaak aan toe dat het een geweldig beroep is. Zo de hele dag buiten en zo... Tussen de planten en dieren. Midden in de natuur.

Soms vertel ik dan eerlijk dat ik niet de hele dag buiten ben. Want ook boswachters hebben een e-mailadres en een telefoon. En er zijn heel veel mensen die graag iets van een boswachter willen. En dat varieert van het vieren van een verjaardag, tot ondernemers en relaties die willen weten hoe Staatsbosbeheer ergens in staat. En uiteraard willen wij van Staatsbosbeheer ook vernieuwend zijn en midden in de maatschappij staan. De liefde voor natuur doorgeven en vertellen wat wij doen aan de media. Daarnaast willen we bij Staatsbosbeheer samen werken en uiterst klantgericht zijn en vragen van recreanten en relaties beantwoorden variërend van routepaaltjes, hondenlosloopgebied tot “ik heb een wild zwijn gezien, want moet ik nou doen?” of “ik wil graag een bank plaatsen ter nagedachtenis aan mijn vader” of “ik wil graag expedities boeken voor kinderen in juli, kan dat?”

Maar goed. Soms vragen mensen waarom ik boswachter ben geworden. Als ik terug ga naar het moment waarop ik van de natuur ging houden, was dat het moment dat ik als jong meisje in een boom zat. In een populier. Die staan er om bekent dat ze zo schitterend ruisen. En in die boom werd het stil in mij. Heel stil. Ik luisterde naar het ruisen van de bladeren en dat was dat.

Het feit dat het in de natuur zo prikkelarm is, is één van de redenen dat ik er zo van hou. De natuur laadt je op. Het hoeft niets, wil niets. Je hoeft er niets te zijn of uit te stralen. Het is er gewoon en jij mag daar gewoon mens zijn. Een eenvoudige, stilzwijgende mens zonder hele verhalen. De natuur is haast vanzelfsprekend en toch is het eindeloos bijzonder. Het overweldigt je zonder te overweldigen. Het maakt je stil en rustig. En voor een drukke boswachter (mensen die mij ontmoeten zeggen altijd dat ik zoveel energie heb) is die stilte een enorme verrijking en soms ook onontbeerlijk.

De foto's zijn van een aantal momenten waarop ik uiterst stil was van binnen... Ik kan iedereen aanbevelen de natuur in te gaan en je dan te laten overdonderen door de stilte. Bijvoorbeeld 's ochtends in alle vroegte of zomaar in de avondschemer. De foto's zijn gemaakt in Leenderbos en Strabrechtse heide.

Laat hier je reactie achter