NATTIGHEID

14 oktober 2014 - 18:44

Onze jongste zoon van 1,5 kan gerust geschaard worden onder de noemer: ‘schatje’. Reinier eet alles, is lief, slaapt als een os. Kortom, we hebben er weinig mee te stellen.
Tot afgelopen donderdagnacht. We werden opgeschrikt door een hartverscheurend gehuil vanuit zijn kamertje. “Dat is Reinier” zei Ingrid. “Ga jij maar”. Morrend stapte ik mijn warme bed uit en liep op de automatische piloot zijn kamertje binnen. Ik raapte het speentje van de grond, plopte het in zijn mond, en wilde me al omdraaien.

Het gehuil was echter niet gestopt. In tegendeel, het nam in alle hevigheid toe. Ineens was ik klaarwakker. Dit was nieuw. Ik tilde hem uit zijn bedje en hield hem tegen me aan, troostend. Het huilen werd er echter niet minder op. Ik wreef over zijn rugje, mummelde slaapliedjes, begon rondjes te lopen… Niets hielp. Hij had immens verdriet en kon me niet duidelijk maken waarom. Dan maar bij ons in bed. Hysterisch gekrijs van het knulletje volgde.
 
“Ga anders even met hem in bad” zei Ingrid, “misschien wordt hij daar rustig van. En zo kon het gebeuren dat ik ’s nachts om 3 uur het bad liet vollopen. Ondertussen de snotterende sirene naast me negerend. Maar ook in bad bleef hij wanhopig snikken en gillen. Speeltjes werden woest uit bad gesmeten en spatterspelletjes werden niet op prijs gesteld. Pas toen hij met een wilde ruk de sproeikop uit mijn handen trok en voor zijn gulzige mondje hield, snapte ik wat al die tijd het probleem was geweest… Hij had gewoon dorst.

Laat hier je reactie achter