PAPAGAAIEN GEDRAG

28 november 2014 - 14:47

Kinderen die imitatiegedrag vertonen is normaal. Taalgebruik, gebaartjes, interesses, alles doen ze na. En hun grote voorbeelden daarin zijn wij, de ouders. Dat een 2-jarige peuter, met een plastic Fisher-Price telefoon aan zijn oor, hevig gebarend en brabbelend, een hoog oplopend telefonisch conflict loopt te veinzen is normaal. Dat zeggen tenminste alle ouders. Dat dat normaal is. Dat het oudste kind het jongste kind corrigeert met ‘Héla kereltje, maar zó gaan wij dus niet met speelgoed om…’ is heel normaal. Is een fase in het leven waarin ze zich gaan spiegelen aan hun ouders. Doen ze allemaal. Het is overigens ook best grappig om jezelf terug te horen. Dat geef ik eerlijk toe. En nogmaals, het is dus écht héél normaal. Hoef je niets aan te doen want dat gedrag gaat vanzelf weer over. Er breekt automatisch weer een periode aan dat ze zich juist gaan afkeren van alles wat hen aan de ouders doet denken.
 
Dus ik maak me ook absoluut geen zorgen over het gedrag van onze zoon Lennard. Absoluut niet. Want ik weet niet of ik het al gezegd had, maar dat hij ons imiteert is dus doodnormaal. Maar…. dat hij, 9 jaar oud, uit vrije wil de huiskamer opruimt, de vensterbanken afsopt, de vloer stofzuigt én dweilt, en MIJ vervolgens, met de zwabber nog in de hand, vermanend toespreekt? En dan ook nog met de woorden: ‘Hoho, terug komen jij! Schoenen uit! Ik heb net de héle kamer gepoetst en gedweild. Alles is nu helemaal schoon, en dat wil ik gráág zo houden!’. Ja sorry, maar dat vind ik dus niet normaal.

Laat hier je reactie achter