LIEDERLIJK GEDRAG

12 december 2014 - 13:42

Voor een échte muziekliefhebber is het vaderschap geen pretje. Op zondagochtend een klassieker van Lenny Kravitz of de nieuwe Bowie door de huiskamer laten schallen wordt na de komst van een kleintje niet langer gewaardeerd. Dan moet de ‘Kabouter Plops Kabouterhits’ of ‘Piet Piraats meezingfestijn’ in de cd-speler. De Studio 100 terreur van Gert Verhulst.
 
Ik heb echter altijd het idee gehad dat die wansmaak iets tijdelijks is, en dat ik mijn jongens wel kon opvoeden qua muziek. Eerst langzaam de nog redelijk toegankelijke Prince bij ze door laten sijpelen. Daarna het oude vrolijke werk van The Beatles. En uiteindelijke zou ik ze dan zelfs een nieuwe Radiohead voor kunnen schotelen. Als ze een jaar of 10 zijn. Dacht ik.
Maar mijn oudste zoon is inmiddels 9, en hij vertoont werkelijk nog geen greintje muzikale ontwikkeling. De kinderliedjes zijn inmiddels dan wel vervangen door walgelijke Kids top 20 hits van Pitbull en Mainstreet, maar het beloofde weinig goeds voor de toekomst.
 
Sinds vorige week is er echter hoop! Ik zat namelijk met mijn 2-jarig zoontje in de auto toen hij ineens rare kreten uitsloeg. “OEH” en “HEY” stegen op van de achterbank. In de spiegel zag ik dat hij met een brede grijns mee zat te knikken op de maat van de muziek. “YEAH HEY AH” zong hij op zijn eigen peutermanier. En toen kreeg ik pas door dat hij steeds de kreten van James Brown hartstochtelijk herhaalde. Sindsdien zit de ‘Greatest Hits’ van James Brown standaard in de cd-speler van de auto. En de nieuwe van Radiohead ligt in het dashboardkastje. Voor de zekerheid…
 

Laat hier je reactie achter