GEKOMDOLEERD

10 februari 2015 - 08:34

Ik heb van nature de neiging om pijnlijke momenten met een grapje te relativeren. Bij volwassenen werkt dat over het algemeen prima, bij kinderen wil zo'n grapje daarentegen nogal eens verkeerd vallen. Vorige week bijvoorbeeld raakte ik met een van mijn grapjes compleet de verkeerde snaar bij mijn zoontje Lennard. Urenlang heeft mijn vriendin hem daarna moeten troosten.
 
Dat verhaal begint 5 december vorig jaar, op Pakjesavond. Sinterklaas had het lumineuze idee gehad om Lennard een goudvisje in een kom cadeau te doen. "Blubje is het mooiste cadeau OOIT!" gilde hij enthousiast. Zeker 20 minuten heeft hij gebiologeerd in de kom staan turen. Mijn vriendin en ik straalden van trots. De eerste keer dat jouw kind naar zijn 'eigen' huisdiertje kijkt is een onbetaalbaar moment. Een blik van onvoorwaardelijke liefde.
 
De tweede keer dat Lennard écht geïnteresseerd in de kom keek was vorige week donderdag, ruim een maand later dus. Mijn vriendin wilde namelijk het vissenverblijfje schoonmaken, toen ze bemerkte dat het visje in een wel erg apathische houding door de kom dreef. Ondersteboven, ogen als doorzichtige pingpongballetjes. Hysterisch gehuil van Lennard vulde het huis. "BLU-HUBJE IS DOO-HOO-HOOD!"
 
Ik troostte Lennard en verzekerde hem dat we Blubje een eervolle goudvissenbegrafenis zouden geven. Vijf minuten later stonden we dan ook met het hele gezin rondom de toiletpot om in besloten kring afscheid te nemen van zijn 'allerbeste vriend'. "IK MIS BLU-HUBJE ZO" griende Lennard naast me met een gezicht vol krokodillentranen en snot. Terwijl mijn vriendin met een respectvolle hoofdknik het toilet doortrok, sloeg ik een arm om hem heen. Blubje kolkte het riool in. En ik kon het dus niet laten.
"Rest in pies, Blubje", grapte ik in de pot.
 
Een goede grap, maar overduidelijk het verkeerde moment…
 

Laat hier je reactie achter