LUCHTSPIEGELEN

18 april 2015 - 18:15

De wereld van kinderen is klein. Huis, gezin, familie, school, de buurt waarin ze wonen… En dan houdt het wel zo’n beetje op. Veel meer kunnen ze niet bevatten. Afstanden zeggen kleuters niks. Je kunt met 2 plastic zakken aan dampende afhaalchinees het huis binnen stappen en doodleuk aan je kinderen vertellen dat je speciaal even op en neer naar China bent gereden, omdat Chinees uit China nu eenmaal lekkerder smaakt dan Chinees uit Nederland. Ze zullen je geloven. De enige afstand die voor kleuters onmetelijk ver en hoog klinkt is ‘de lucht’. In de vocabulaire van mijn zoontje Philip is de overtreffende trap van ‘groter’ dan ook ‘tot aan de lucht’. Een kerktoren, een boom in een weiland, een bal die een meter of 2 de lucht in getrapt wordt… Allemaal komen ze ‘wel tot aan de lucht zo hoog.’
 
Mijn oudste zoon Lennard is echter negen en begint de omvang van de aarde en alles daarbuiten inmiddels beter te begrijpen. Hij reageerde dan ook lacherig toen Philip tegen mij zei “dat hij van mij hield tot aan de lucht”.
“Tsss” zei Lennard, “Dat is nog niks. Ik houd van papa tot aan de maan.” De paniek was af te lezen in de oogjes van Philip. ‘Wat is nóg verder dan de maan?’ hoorde je ‘m overpeinzen.
“EN IK HOUD VAN PAPA TOT AAN GOOFY!” riep hij triomfantelijk, en liep breed grijnzend de kamer uit. Ik keek Lennard aan en haalde niet begrijpend mijn schouders op. “We hebben gisteren op tv iets over het heelal gezien” zei Lennard. “En ik denk dat ie Pluto bedoelt…”.

Laat hier je reactie achter