Column van Rob Scheepers: DUIM

24 december 2015 - 14:50

Kinderen kunnen zo heerlijk onbevangen uit de hoek komen. Wij volwassenen zijn ons altijd bewust van onze omgeving. Van het gezelschap dat ons omringt. Van de social media die ter plekke zijn. Wij volwassenen zeggen en doen vaak niet wat we het liefste zouden willen zeggen en doen. Het liefste zouden we op een verjaardag tegen de tante van de neef van de oom van je partner willen zeggen dat je eigenlijk helemaal niet zo geïnteresseerd bent in een 25 minuten durend verhaal over dwergparkietjes. Maar dat doe je niet. Omdat je dan scheve gezichten krijgt van de omstanders. Als je goede zin hebt zou je het liefste huppelend de hond uitlaten. Maar dat doe je niet. Want grote mensen huppelen nu eenmaal niet. Het liefst zou je zelf, net als je kind, óók om een plakje worst willen vragen in de supermarkt.
 
Soms ben ik dan ook jaloers op kinderen. Omdat zij heerlijk vrij zijn in hun doen en laten. Kinderen kunnen alles zeggen wat in hun opkomt zonder dat ze de gevolgen hoeven te overwegen. Zo probeerde ik laatst tijdens het eten mijn zoontje Philip duidelijk te maken dat hij toch écht moest stoppen met duimen. “Dat hoort niet meer als je 7 jaar oud bent…” zei ik. “Oh, ik ben anders echt niet de enige in de klas hoor!” reageerde hij fel. “En ken jij Simone?” Ik antwoorde dat ik haar wel kende. “Nou, Simone zit in groep 6 en die duimt óók nog hoor.” Op dat moment mengde Lennard zich in het gesprek: “Maar Simone duimt met haar vingers Philip!” Philip sprong op. “Ja, Simone zit gewoon de hele dag te vingeren in de klas!” riep Philip, “En soms zelfs met twee vingers tegelijk!” Lennard knikte. “Klopt pap. Dat is pas écht smerig hoor!”
Philip keek me streng aan en stopte triomfantelijk zijn duim in zijn mond. En ik zei maar even niks. Ik was al lang blij dat ik het onderwerp niet in een vol restaurant ter tafel had gebracht. Want wie weet wat mijn omgeving dan wel van ons had gedacht…

Laat hier je reactie achter